ΑΙΩΝΕΣ, ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Βαθιά αυλάκια οργώνουν το άγριο πρόσωπο,
το ξεθωριασμένο χρώμα των ονείρων,
καθώς τα χρόνια περνούν,
αιώνες, οι δολοφόνοι της ζωής.
Ο πόνος και η θλίψη ξεμυτίζουν,
μέσα απ' των ματιών την τελευταία λάμψη,
καθώς τα χρόνια περνούν,
αιώνες, οι δολοφόνοι της ζωής.
Διαμελισμένες χαρές, απρόσωποι κουρσάροι,
που κάποτε κατέλαβαν το καράβι της ψυχής,
καθώς τα χρόνια περνούν,
αιώνες, οι δολοφόνοι της ζωής.
Όταν κάποτε το τελευταίο φώς χάνεται,
λαμπερό, ανοίγει πληγές στο χώμα,
καθώς τα χρόνια περνούν,
αιώνες, οι δολοφόνοι της ζωής.

Κατερίνα Μουρτζίνη



ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ.....

Έπεσε η θλίψη του χειμώνα,
βαρειά στα κουρασμένα σώματα,
αφήνοντας μία κραυγή απελπισίας,
στα βουβά μας στόματα.
Φυγή μακρινή και ανώδυνη,
τι τάχα ζήλεψες απ' αυτήν;
ήθελες να ταξιδέψεις σε μέρη άγνωστα
και έφυγες μια Τρίτη πρωϊνήν.
Η ζωή σου ένα πέρασμα,
αχτίδα στης λύπης την σκοτεινιά,
καλό κατευόδιο όπου κι' αν βρίσκεσαι,
η μνήμη σου για εμάς παρηγοριά...

Κατερίνα Μουρτζίνη