Λόγια στις Στιγμές του Χρόνου

Τα λόγια είναι στιγμές.
Στιγμές που δεν μπορείς να δεις.
Γι’ αυτό και μόνο τις ειπώνεις,
γιατί δεν θέλεις να χαθούν.
Οι στιγμές είναι χρόνος.
Κι’ ο χρόνος είναι ατελείωτος.
Μα εσύ θέλεις κάτι δεδομένο,
γι’ αυτό και αναζητάς τις στιγμές.
Η ζωή είναι στιγμές.
Στιγμές φτιαγμένες από λόγια και χρόνο.
Πολύ χρόνο και πολλά λόγια.
Κι’ όταν δεν θέλεις κάτι από αυτά,
δημιουργείς τα συναισθήματα.
Τα συναισθήματα είναι άφωνα λόγια,
άχρονες στιγμές που δεν μετράς.
Κι’ όταν δεν θέλεις να μιλήσεις,
μόνο αισθάνεσαι..
Κι’ αισθάνεσαι όταν θέλεις να αισθάνεσαι,
διαφορετικά νεκρώνεις και μόνο μιλάς.
Μιλάς μέχρι τα λόγια να σπάσουν τον χρόνο
και να διασπάσουν τις στιγμές.
Και τότε σιωπάς,
γιατί τα λόγια δεν έχουν νόημα
και οι στιγμές είναι το άπειρο,
γιατί εσύ έχεις νεκρώσει.

Κατερίνα Μουρτζίνη


Νιώθω – Λόγια – Αγαπώ – Σκέψεις

Λόγια, Λόγια, Λόγια !
Και ξανά λόγια, λόγια, λόγια,
ώσπου τα λόγια χάνουν το νόημά τους
κι’ εσύ δεν ξέρεις τι θέλεις να πεις.
Σκέψεις, σκέψεις, Σκέψεις !
Και ξανά σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις,
ώσπου βαριέσαι πια να σκέφτεσαι
και απλώς απολαμβάνεις.
Νιώθεις, Νιώθεις, Νιώθεις !
Και ξανά νιώθεις, νιώθεις, νιώθεις,
ώσπου κουράζεσαι να νιώθεις
και γαληνεύεις.
Αγαπάς, Αγαπάς, Αγαπάς !
Και ξανά αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς,
ώσπου φοβάσαι να αγαπάς
και σταματάει ο πόνος.

Κατερίνα Μουρτζίνη




Λιουμπομίρ Λεβτσέβ[1]

Γεννήθηκε το 1935. Είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος Βούλγαρος ποιητής. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Σόφιας. Από το 1961 ως το 1971 εργάστηκε ως συντάκτης και αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας λογοτεχνικής εφημερίδας «Literaturen front», οργάνου της Ένωσης Βουλγάρων Συγγραφέων. Από το 1975 ως το 1979 διετέλεσε πρώτος Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού, αντίστοιχης με Υπουργείο Πολιτισμού.
Επίσης από το 1979 ως το 1989 υπήρξε Πρόεδρος της Ένωσης Βουλγάρων Συγγραφέων. Μέχρι σήμερα παραμένει ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Τέχνης και Πολιτισμού.
Είναι ένας εκ των ιδρυτών της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Ποίησης που εδρεύει στο Λουξεμβούργο. Είναι επίσης «φέλοου» του Πανεπιστημίου του Γιεϊλ, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και μέλος του Διεθνούς Λογοτεχνικού Ιδρύματος της Μόσχας.
Το σημαντικό ποιητικό του έργο (πάνω από 30 ποιητικές συλλογές και δύο μυθιστορήματα), έχει αναγνωρισθεί και βραβευθεί διεθνώς. Έχουν εκδοθεί 58 δικά του βιβλία σε 36 χώρες του κόσμου – και στα ελληνικά.
Έχει λάβει τα εξής βραβεία:
- Χρυσό μετάλλιο της Γαλλικής Ακαδημίας και τον τίτλο Ιππότης της Ποίησης, Γαλλία 1985.
- Μετάλλιο της Εταιρείας Συγγραφέων, Βενεζουέλα 1985.
- Βραβείο «Μάτε Ζάλκα» και «Μπορίς Πολεβόι», Ρωσία 1985.
- Μεγάλο Βραβείο του Ινστιτούτου Αλ. Πούσκιν και της Σορβόνης, 1989.
- Παγκόσμιο βραβείο Μυστικιστικής ποίησης «Φερνάντο Ριέλο», 1993, κι άλλα.
Είναι παντρεμένος με την ζωγράφο Dora Boneva..
Σε ένα ποίημά του για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων λέει:
«…..Δε με νοιάζει που έρχονται οι βάρβαροι, με τρομάζει που οι Έλληνες φεύγουν τώρα.».


Ενδεικτικά αναφέρονται;


Απόσπασμα από το «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ»

……..Έτσι είναι οι Έλληνες, μάχονται, ξεσπιτώνονται,
ραδιουργούν μεταξύ τους σκληρά,
μα σαν τις δυο άκρες του σπαθιού ενώνονται,
μπροστά στον θάνατο και τη Λευτεριά.
Και θυμάμαι, μα τι να σκεφτώ τον Μιχάλη,
τον φροντίζει του Ολύμπου ο κουτσός θεός,
έγινε ζωγράφος, αυτοπυρπολήθηκε,
φλέγεται με βουλγάρικο και ελληνικό φως.
……...Μα για ποιους Έλληνες τώρα φλυαρώ,
για ποιους Δελφούς σας αναστατώνω..
Για τους Έλληνες μέσα μας σας μιλώ !
Για την παραξενιά του ανθρώπου να
παλεύει τον χρόνο !
Κι η δίψα για νέο, η δίψα για ρίσκο,
η δίψα για δίψα, που αναβαπτίζεται
κι ο Κωστάκης ο κουτσός κομμουνιστής,
κάπου στο Σύμπαν διακτινίζεται.
Επιστρέφουν οι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες,
μα γι’ αυτούς σα να είναι εξορία
γυρνάν απ’ το άπειρο σε επουλωμένες πληγές,
σε ποίημα του Ρίτσου, στην Ονειρία.
Επαναπατρίζονται, χάνονται με περήφανη θλίψη,
όπως καταλαγιάζει στο γάμο η ερωτική μπόρα,
δεν με νοιάζει που έρχονται οι βάρβαροι,
με τρομάζει που οι Έλληνες φεύγουν τώρα !



ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΨΑΛΙΔΙΣΜΕΝΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ

Έσταζε σιγά αστέρια
από τις άγριες καστανιές,
στο τέλος, τα’ ανιαρό της Κυριακής,
όταν,
ξεπρόβαλε στη βόλτα
το αγόρι , με τα πιο στενά παντελόνια.
Ο Βαλέρι Μπρούμελ
έχει
το πιο ψηλό άλμα !
Η Ίμα Σούμακ
έχει τη μεγαλύτερη φωνή !
Και το αγόρι έχει
το πιο στενό παντελόνι.
Εσείς,
που δεν έχετε τίποτα «πιο»
θα μπορέσετε άραγε να καταλάβετε
πώς περπατούσε
και πώς περίμενε
να τον φωνάξει στο στενάκι
το πιο όμορφο κορίτσι….
…Τον φωνάξανε στο στενάκι…

Δυο μπουνιές
και…
καταγής.
Σαν νυχτερίδες,
σαν βαμπίρ,
φτερούγισαν τεράστια ψαλίδια.
Και το ‘βαλε στα πόδια το αγόρι,
με τα κομμένα παντελόνια
σαν με κομμένες φλέβες.
Και γέμιζε μόνο ο θρήνος
το τέλος, τα’ ανιαρό της Κυριακής.
Όταν έσταζαν σιγά
τα δάκρυα και τ ‘ άγρια κάστανα –
που ήταν πράσινα
κι αιχμηρά.


[1] Χρήστος Χαρτοματσίδης «Στιχοράματα» - Λιουμπομίρ Λεβτσέβ, εκδόσεις «Μανδραγόρας»